Voorgangers: Henk Baars en Cokkie van Santen
Inleiding
Het gaat vandaag over bewegen en spelen. Het spel zit hem in het schip en hoe u nu zit(het koor niet, die durfden niet, zij blijven aan land), het bewegen gaan we zien en proeven via filmfragmenten en een interview met Rowena. Het evangelie van de storm op het meer ligt voor de hand. Waarom zo’n thema als er voortdurend verschrikkelijke dingen gebeuren en we wereldwijd geregeerd worden door dikwijls verschrikkelijke mensen? Want het thema lijkt onschuldig, maar het is precies wat er aan de hand is. We zitten met z’n allen in het schip en we kunnen er niet vanaf. We zijn op reis. We kunnen ons verliezen in eindeloze beeldspraak en de vele uitdrukkingen die samenhangen met schepen, het schip, de boot en de opvarenden, maar het spelen zoals je vroeger deed als kind dat doen we niet zo vaak in deze ruimte. Bewegen en spelen lijken op het eerste gezicht bijzaken in ons leven, maar het zijn hoofdzaken. Spel hebben we allemaal nodig al is het maar Risk of Monopoly en nog veel meer. En let op, het gaat niet om bewegen en spelen als tegenhangers van het ernstige leven, maar om het centraal stellen van de spelende mens. Spelen is meer dan een pauze in het gewone leven(even een spelletje doen), want het leuke is je kunt de spelende mensen overal aantreffen. Ook op onverwachte plekken of juist daar. Hoe verrukkelijk kan een muzikale flashmob op een station zijn bijvoorbeeld of een verdwaalde zanger in een trein. Of een conducteur die door de omroep plotseling een gedicht voorleest. Misschien dat je door spelen je losmaakt van al die dominante doelstellingen die je moet halen en zo dichterbij de bron van je mens zijn kan komen. Al spelende en bewegende kom je in aanraking met wat je innerlijk beroert.(voorbeeld uit mijn opleiding) dans kan de mens het mysterie laten ervaren, maar ook het spelen met wat dan ook kan je helpen je los te maken, want dat losmaken is soms wel nodig. Ons overkoepelend thema is verzet en overgave en dat gaat niet alleen maar over oorlogssituaties of felle onderdrukking. Het is ook iedere keer weer je ‘verzet’ als je iets onverwachts moet doen en het moment van overgave als het toch leuk en verrijkend is. We spelen de liturgie natuurlijk al heel lang. Sommigen van ons zijn zelfs misdienaar geweest of richten de kerk in voor predikant en bijbel. Dat kan zelfs benauwend zijn geweest en doelloos aanvoelen want we zijn dikwijls slechts op doelen gericht, dat geeft een zekere rusteloosheid, spanning en kille zakelijkheid. Dan blijf je in jezelf gestelde grenzen steken. Maar in de liturgie open je een ander perspectief. Het is op God gericht hoe je daar ook mee omgaat. Wat we hier doen heeft geen aards doel, indien wel dan mist de liturgie haar kern. Het is toneel maar je ziel bevindt zich voor God, je nestelt je, je speelt dat je deelneemt aan Goddelijke werkelijkheden, waarheden en symbolen. Je kunt natuurlijk de slappe lach krijgen als je misdienaar werd, maar die kreeg je juist om dat je werkelijk geen raad wist met datgene wat er gespeeld werd. Of beter, de kern van humor is de kracht van de religieuze houding. Want humor ziet het menselijke en aardse in zijn ontoereikendheid ter opzichte van God. Een cabaretier is pas goed als hij dat in de gaten heeft. Je moet de wereld met al haar wonderen kunnen waarnemen en je eigen plek er in vinden zonder die zelf al bij voorbaat in te willen vullen.
Voor God een spel te spelen, is het eigenlijk wezenlijke van wat we hier vanochtend doen: je maakt geen kunstwerk maar je bent het.
Gebed van Aleidis Dierick . De avondmis XVI
Amen, zegt hij. Stoelen kraken. Duidelijk
hoort hij zuchten. Denkt: ze willen rusten.
Iedere canon valt te lang uit. Rechtstaan. Weer
hetzelfde horen. Bidden voor de paus van Rome.
Stenen op hun dove oren. Beelden, woorden en
symbolen. Tekens die hun zin verloren.
Laat ons dan te zamen vragen:
geef ons brood, Heer, alle dagen.
Geef ons zonlicht op de tafel. Boter,
kranten nieuwsberichten. Kamers met verwarming,
boeken . Laten wij het Godsrijk zoeken.
Alle goeds zij ons gegeven. Rente, wedde,
privilegiën. Reizen, wijn, een brandverzekering.
Aanzien, lof, een eigen woning. Leid ons ,Heer,
Niet in bekoring. Laat ons ’s nachts
in vrede slapen. Spaar ons spot, insinuaties.
Laat hun roddel mij niet raken. Als het gaat
om eer te halen, wil mij dan terzijde staan.
Breng de hemel op de aarde.
En verlos van het kwade.
Toelichting Billy Elliot
- Coming of age film
- Moest mijnwerker worden zoals zijn vader, moeder is overleden
- Ontdekt de dans in het buurthuis waar hij eigenlijk boksles kreeg
- Neemt stiekum dansles
- Vecht tegen het idee dat hij voor gay wordt aangezien, maar leert een vriend kennen in een solidaire verhouding
- Zijn vader draait radicaal om en steunt hem bij zijn gang naar de dansacademie in London.(stukje film over ‘verdwijnen’)
- Moet proefdansen en slaagt o/a vanwege de vraag van een beoordelaar naar wat hij voelt tijdens het dansen.
Interview met Rowena Sleewaegen, balletstudio Jolanda
Marcus 4: 35-41
Diezelfde dag, toen het al avond was, zei Jezus tegen hen:
‘Laten we naar de overkant van het meer gaan.’
De mensen bleven op de oever achter;
de leerlingen stapten in de boot – Jezus was er al in-
en namen hem mee naar de overkant.
Er waren ook andere boten bij.
Er stak een zware stormwind op en de
golven sloegen over het schip, zodat het vol liep.
Jezus lag achterin te slapen, zijn hoofd op een kussen.
Ze maakten hem wakker en zeiden: ‘Meester, doet het u niets dat wij vergaan? ‘
Jezus werd wakker en sprak de wind streng toe en zij tegen het meer:
‘Rustig! Wees stil!’ En de wind ging liggen en het werd heel stil.
‘Waarom zijn jullie zo bang?’ vroeg hij hun. ‘Hebben jullie nu geloof of niet?’
Zij waren vreselijk bang en zeiden tegen elkaar: ‘Wat is dat toch voor iemand?
Zelfs de wind en de golven gehoorzamen hem!’
Overweging
De sturende kracht waarmee je moet leren meegeven, zou een definitie voor God kunnen zijn. Wie stuurt het schip. Wat is het geheim van Jezus dat hij zoveel beweging in gang zet? Voor beweging is ruimte nodig. Misschien is het de ruimte die Jezus geeft of juist zijn langdurig niet ingrijpen als bij de storm op het meer. De manier waarop Jezus geeft is speels, subtiel verrassend en verschaft inzicht. Maar ook Jezus zelf heeft ruimte nodig. Ruimte om een creatieve oplossing te bieden voor een probleem dat hem wordt voorgelegd, ruimte om te vertrouwen op een ingeving van hogerhand, ruimte om daarin mee te bewegen.
(Buzzen met je buurman over :
- Ervaar je een stuwende kracht waarmee je leert mee te geven? Hoe ziet die er uit?
- Had je wel eens een ingeving van hogerhand bij een probleem en kon je er dan op vertrouwen?
Voorbede
We zijn het schip in gegaan, we zijn op reis, waar naar toe? Wat en wie komen we tegen? Wie het ook zijn….laten we voor hen bidden :
-Voor de grote leiders en machthebbers van onze wereld.
Dat zij oog krijgen voor de golven van onrecht en pijn die zoveel mensen overspoelt.
Dat zij, God weet hoe, gaan inzien dat juist zij zich zouden kunnen inzetten voor vrede en gerechtigheid.
Laten we bidden voor de leiders en hun werkers van al die organisaties die strijden, vechtend tegen de bierkaai, voor het leven van mensen die ziek zijn, gewond, uitgehongerd, geslagen, gevangen.
Dat zij niet ondergaan maar volhouden.
Bidden we voor onszelf, voor de mensen dichtbij, familie, vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, onze reisgenoten. Dat we onze hoofden boven water kunnen houden, dat we elkaar steunen en delen in wat ons beweegt.
Help ons te roeien met de riemen die we hebben om te doen wat goed is.
…intenties
Dan is er zo’n gebed dat over oceanen en zeeën heen gebeden wordt: het Onze Vader.
We gaan het zingen met net wat andere woorden in andere tonen, laat je meevoeren!
Oorlam/zegenbede
Van oorsprong een portie sterke drank die aan matrozen werd uitgedeeld als rantsoen op vastetijden. De drank werd dikwijls aangelengd met water, zowel om het water drinkbaar te houden als om kosten te sparen.
Het woord komt uit het Maleis: orang lama, wat oude rot of ervaren man betekent.
Als was onze mond zo vol zang als de zee met het water, onze tong vol gejuich als van het bruisen van golven, al spreiden wij onze handen als de adelaars van de hemel en waren onze voeten als hinden zo snel, dan nog waren wij niet bij machte jou te danken. We zijn altijd op reis , maar komen jou steeds weer tegen. Jij onze God en God van onze vaders en moeders, en te zegenen jouw naam. Als oude rotten drinken we uit jou naam tot hier en overal.